Radio interview

Op vrijdag 26 juni 2009 werd het koeienrusthuis geinterviewd door de Tafel van 5npo logo c0f9cdc10f5633cc362e5b8113a3350e

Beluister het interview 

Breaking news!

Het is zover!
De vergunning komt eraan. De vergunning voor de nieuwe stal.
We hebben er lang op moeten wachten. We moesten u steeds weer melden dat er geen vorderingen waren gemaakt en dat de gemeente nog geen beslissing had genomen omdat het een ingewikkelde kwestie betrof. We zullen u de details besparen, maar de uitkomst, en daar vochten we voor, is positief. Binnen twee maanden mogen we de vergunning verwachten en kan Bert beginnen met de bouw van een zandbedstal.

Tegen de tijd dat de winter zich weer over het land heenlegt zullen de jonge dieren weer naar hun vertrouwde loopstal terugkeren. Maar de oudjes, onze dierbare koninginnen, zullen de winter niet langer buiten onder een koeiendeken hoeven door te brengen. Ze mogen naar binnen om met gestrekte benen op het zand te luisteren naar de hagel die tegen het staldak ratelt.

Het boerenkijkboek van Marianne van Oeveren

Het boerenkijkboek van Marianne van OeverenEen foto van Bert, die koe Melotte onder de kin kriebelt, heeft een plaats gekregen in mijn boerenkijkboek 'Hoi boer, dag beesten!' Het boek staat boordevol foto's van alle dieren die een rol spelen bij ons voedsel en is bedoeld om kinderen op een vernieuwende manier duidelijk te maken wat voor wereld er schuilgaat achter bijvoorbeeld het stukje vlees of pak yoghurt van de supermarkt.

Het respect voor dieren zoals de koe, die ons haar leven lang trouw dient en zelfs nog als ze dood is, is precies waar mijn boek aan wil bijdragen. Stichting de Leemweg laat ons zien dat de koe niet alleen maar een product is, maar een dier dat je liefdevol kunt behandelen en die dat ook teruggeeft. Het was heel bijzonder om al die lieve oude koeienkoppen op de LEEMWEG te zien en te aaien, koeien die stuk voor stuk een bijzondere achtergrond hebben en gered mochten worden van de slacht. Petje af voor de mensen die zich hiervoor inzetten
 
Het boek Hoi boer, dag beesten!  is rechtstreeks bij de uitgever zelf te bestellen.

Koetjes en kalfjes

Oktober 2009, de precieze datum weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet en nooit meer zal vergeten is de geboorte van een ''kalverliefde'' , wat letterlijk betekent een verliefdheid tussen 2 jonge mensen met weinig ervaring. In dit geval ging het om een liefde tussen mij en 2 koeien, beide onervaren met elkaar. Ik spreek voor mezelf, maar ook voor de 2 imposante dames. Ze waren angstig en terughoudend. Ik geef toe dat ik dat ook was, want wat waren ze groot van dichtbij!

Ik had mijn hond Doortje bij me, ik was met haar aan het wandelen in de polders en we genoten beide van de frisse lucht en de groene weilanden, waarvan de meeste reeds leeg waren en enkel bewoond door vogels en konijnen. Het was dan ook een aangename verrassing ineens 2 koeien te zien opdoemen in de verte, tegen de afrastering van de wei en tevens toegankelijk. Toen we ze naderden, kreeg Doortje de wind onder haar staart en rende heen en weer. Mij kwam iets anders aanwaaien, iets wat ik niet goed onder woorden kon brengen, maar gewoon gebeurde. Ik liep op de 2 koeien af en was erg onder de indruk van hun grootte en hun mooie ogen, omlijst met grote wimpers. Ik reikte mijn hand uit, waarbij de koeien terug deinsde en ik zelf ook, nog steeds erg overmeesterd door hun omvang. Ik was niet bang dat ze het hek omver zouden duwen, los van het feit dat deze van stevig metaal was, maar meer omdat ik nog nooit een koe in deze omvang had aangeraakt. Ik besloot vaker langs te komen. Dit keer zonder Doortje en met meer tijd, want ik wilde vertrouwen winnen. Dat leek me gewoon mooi.

Stapje voor stapje. De kat uit de boom kijken, of wat ik zelf leuker en toepasselijker vond; de koe uit de boom kijken. Ik raakte gewend aan de omvang en de aanwezigheid van de koeien en zij aan dat van mij, hoewel met aanzienlijk minder omvang. Koe nummer 1 was sneller overstag dan koe nummer 2, maar toen dat gebeurde, kon ik mijn geluk niet op. Het was des te bijzonder dat ze me eindelijk toeliet haar te aaien. Het schijnt dat koeien emotioneel kunnen worden en dit net zoals de mens kunnen uiten in tranen. Op dit moment vloeiden er meerdere tranen, en niet alleen bij mij. Het was een memorabel moment. Het bevestigde voor mij dat je ook een band kunt hebben met boerderijdieren, die helaas met grote getallen in de koeling van de supermarkt belanden.

De ontmoeting met deze 2 koeien was niet de eerste, en ook zeker niet de laatste. Vele koeien, maar ook vele stieren en kalfjes hebben mijn hart veroverd en verwarmd. Ik sta inmiddels bekend als het ''koeienmeisje'' en menig boer ziet al bijna het verschil niet meer tussen zijn koeien zonder of mét mij, zo versmolten als ik met ze ben. Laatst zei een oude man tegen zijn kleinkind; ''kijk, die stier en die mevrouw hebben een connectie. '' Ik ervaar dat ook zo. Later, als ik groot ben - en mijn budget groot genoeg - wil ik net als Bert van stichting de Leemweg, een opvang voor rundvee opzetten waarin ik zoveel mogelijk koeien, ossen en kalfjes een nieuw begin geef in plaats van een einde in het slachthuis. Tot die tijd zal ik actie ondernemen tegen dierenleed door de figuurlijke koe bij haar horens te vatten.Daarbij hoop ik mensen te inspireren om ook eens een koe - of ander boerderijdier - te aaien, in plaats van vlees hun tong te laten strelen. Koeien hebben veel meer knuffeloppervlak dan een hond, en dat is een waarheid als een koe!

Lisette

Even voorstellen!

kees en friendsOp twitter en facebook verschijnen naast de foto's van onze koeien ook regelmatig foto's van een paar schapen en voornamelijk van een van hen genaamd ''Kees''. Gevraagd werd dan ook of er een biografie van hem en de andere schapen op de website kan komen. Er zijn 4 schapen op de Leemweg ruimte voor meer hebben we niet!

Als eerste zal ik mezelf even voorstellen: Ik ben Susan Meijer, de vriendin van Bert. 3 jaar geleden hebben wij elkaar leren kennen via mijn werk op het DierenArtsenCentrum waar Bert natuurlijk vaak medicijnen kwam halen. Sinds juni 2011 ben ik bij hem op de Leemweg komen wonen.

dichter/schrijver Kees Spiering bezoekt De Leemweg

In het weitje naast de schuur staan drie schapen en een vrouw. Twee schapen - 1 wit, 1 bruin - vrijwel roerloos. Schaap 3 beweegt wél. De vrouw schopt hemhaar een bal toe. Het schaap passt hem niet terug. 
Van schapen weet ik circa 0% van wat je ervan kúnt weten. Schaap Wit respectievelijk Bruin herken ik als ‘normale’ schapen, waarvan er in Nederland schier talloze rondgrazen. Dat derde exemplaar evenwel… Zwarte kin, kont, poten, oren. De rest van de vacht een kleur die ik ken als ‘fawn’. Een samengaan van bruin, geel en oranje-zwemen. En dan heeft hijzij ook nog horens. Geitenkop op schapenlijf, Leonberger-beharing. 

Dag wonderkoe


Sjoerdje ontsnapte precies een jaar geleden uit het slachthuis. Ze koos niet het asfalt om over te vluchten, maar het ijs en dat werd haar redding. Ze zakte er namelijk doorheen en er moest een takelwageSjoerdjen aan te pas komen om haar uit het water te hijsen. Hoe meer commotie er rond een ontsnapte koe is, hoe groter de kans dat ze wordt vrijgekocht. Nou, en die commotie was er. Beelden van een druipende Limousine koe tussen de ijsschotsen gingen het land door. De Partij voor de Dieren kocht haar en noemde haar naar de eerste vrouw die in 1940 de elfstedentocht uit reed: Sjoerdje.

Het spijt ons verschrikkelijk om hier te moeten schrijven dat Sjoerdje is overleden. Ze had koliek, maar herstelde daarvan. Afgelopen dinsdag ging Susan opgelucht naar haar werk nadat ze Sjoerdje, die er weer bovenop leek te zijn gekomen, nog even bemoedigend had geaaid. Twee uur later dacht Bert dat ze sliep toen hij de stal in kwam, maar toen hij naar Sjoerdje toe liep zag hij dat ze dood was. Ze lag er rustig bij, alsof ze in haar slaap was weggegleden.

Dat we dit hebben!

Zandpad.
Bocht.
Parkeren voor de hoge deuren van de stal. De geit Thea die je verwelkomt vanaf een baal hooi, of vanaf de rug van een koe. Aan weerszijden van het gangpad Sterre, Pauline, de os Drikus, de os Joshua, de uit de slacht ontsnapte Victoria, Sjoerdtje en Felius. De lakenvelderzusjes, de blaren, de dextertjes. De kippen die de stal schoonhouden van gevallen korreltjes, de duif. Aan het einde van de voergang de deur naar de warme kamer van Bert en Susan.

Sneeuw deert koeien niet

koeien in_de_sneeuwVeel mensen denken dat koeien die ‘s winters buiten lopen zielig zijn. Ze zouden het koud hebben en liever binnen staan. Dat is maar gedeeltelijk waar. Sneeuw deert koeien niet, vooral niet wanneer ze aan de kou gewend zijn en een dikke wintervacht hebben ontwikkeld.

Regen en een doorweekte ondergrond, dat deert koeien wel. Hun klauwen zakken weg in de bodem en kunnen gaan ontsteken. Als er geen droge plek is om te liggen gaat het snel achteruit.

Haiku koe

naast de kalverstal
staat een eenzame koe te
dromen van haar zoon

Haiku koe II

de koe droomt van haar
zoon, ze hoort zijn loeiende
geklaag in haar oor

Mieke Berry, 1 december 2012

Saltimbocca (springt in de mond).

Medaillons van kalfsvlees met een plakje ham en een blaadje salie ertussen. In een witte wijn saus.

Ik sta hier in het donker en weet niet waar ik ben. Ik hoor en ruik anderen maar kan ze niet zien. Ik kan liggen en staan maar me niet omdraaien. Voor mij hangt een emmer met een speen waar twee keer per dag iets wits wordt ingegooid. Iedere keer heb ik zo’n dorst dat ik het maar opdrink. Ik kom uit Ierland en heb er vier dagen over gedaan om hier te komen. Mijn moeder bleef achter. Ik heb haar nooit gezien. Mijn geboorte was erg hardhandig, ik ben er met touwen om mijn pootjes uitgetrokken. Ik kreeg nog wel een indruk van een warm zacht moederlijf. Ze had om mij geloeid. In de verte kon ik haar horen. Dagenlang. Ik antwoordde wel, maar tevergeefs. Na een week kwam er een grote vrachtwagen en daar werd ik ingeduwd samen met nog meer zoals ik. We gingen naar meer bedrijven en steeds kwamen er meer bij. Het werd steeds voller. De tweede dag werden we vreselijk door elkaar geschud. We waren op een boot. Een keer werden we uitgeladen om te drinken. Maar daglicht heb ik niet gezien. Alles gebeurt ’s nachts, dan zijn we rustiger. Onderweg werden we ingehaald door een andere vrachtwagen; hier en daar stak een oor uit, varkens, denk ik. In dit land is dit systeem uitgevonden. Een schuur zo groot als een voetbalveld met metalen rekken en roosters als vloer. Wij moeten hier zes maanden blijven staan, of liggen, of staan, of liggen. En dan? Ik weet het niet. Ik durf er niet aan te denken.

Ik droom van mijn moeder. Zou ze mij missen? Ik haar wel. Ik zou graag tegen haar aan liggen. Lekker warm. Ze zou mij likken en zachtjes tegen mij loeien. Ook zou ik bij haar kunnen drinken. Warme moedermelk. Ik zou de zon kunnen zien en voelen. De wolken en de vogels. Ik zou kunnen springen(!) met neefjes en nichtjes in een groen weiland. Ik zou gras met klaverbloemen kunnen eten. Met mijn moeder en tantes lekker liggen soezen en herkauwen.

Wat ik nu krijg is aangemaakt melkpoeder met antibiotica zodat ik snel groei en niet ziek word. Maar nu groei ik zo snel dat ik te zwaar word voor mijn poten. Ik pas bijna niet meer in mijn hok. Ik lik de hele dag mijn tralies. Ik heb bloedarmoede. Ze geven mij niet genoeg mineralen anders wordt mijn vlees te roze.
Voor saltimbocca wordt blank kalfsvlees gebruikt. En ham, van de flaporen op de snelweg.

Mieke Berry, 16-2-2009

Megan

De auto gaat hard door de bochten. Uit de trailer achter ons klinkt gestommel. Laat ze alsjeblieft op de been blijven! Het koptouw is kort aangebonden. Op weg naar een natuurlijk leven in vrijheid. Over het bedrag waren we het gauw eens. Voor het dubbele had ik het ook gedaan.
Alle verleden en geleden gedachten komen hier samen. In de eerste plaats voor haar maar ook om een daad te stellen.
Ze liep gelukkig zonder veel weerstand de trailer in. Zou ze het beseffen? De laatste week hebben we elkaar beter leren kennen. Twee keer per dag kwam ze aangerend zodra ik in haar gezichtsveld kwam.
De gedachte dat haar levensprijs afhankelijk is van haar gewicht en daarmee van haar dood is bijna ondraaglijk. Hoe heeft het zover kunnen komen dat we de waarde van een leven uitdrukken in geld?
Bel het slachthuis voor de prijs, luidt het advies.
Al vijftien jaar lopen Dirk’s koeien naast de heg. Waarom deze, vraagt iedereen. Ze heeft een gezicht gekregen. In de zomer heb ik over haar geschreven en daarmee is ze er voor mij uitgelicht. Uit de anonimiteit. Ze kwam in beeld. Met haar levensbehoeften en haar behoefte om te leven. Een waardig leven om wie ze is. Niet om wat ze waard is voor de mens. Haar eigen intrinsieke waarde. Zou het ooit zover komen dat we alle levenden een waarde toekennen zonder condities? Dat alle levenden mogen zijn?

Mieke Berry, 23 oktober 2012

Innovatie?

Hoe klimaatneutraal is een kunststof koe?
Bij mij om de hoek staan ze in een “weiland”. Levensgroot. Een plastic moeder met twee kalveren. Fries Bont of mag je dat alleen van levende koeien zeggen?
Ze geven mij een onwerkelijk gevoel als ik er langs kom. Een eerste reactie valt in de categorie lachwekkend, maar dan?
Niet alleen het feit dat ze namaak zijn maar hoe vaak zien we een levende koe met haar kalf?
Hebben we daar geen aparte term voor? Zoogkoeien. Hoe verzin je het?! Hun vlees komt terecht bij de dure restaurants.
Zijn wij zo ver van onze basis afgedwaald dat we denken de natuurlijke werkelijkheid te kunnen vervangen? Deze vraag lijkt logisch maar hoe natuurlijk is de hedendaagse koe eigenlijk? Hoe maakbaar is de ”natuur”?
Vanwege allerlei beslissingen van hogerhand, lees: het Ministerie van Economie, Landbouw en Innovatie, verdwijnt het vee uit ons landschap. De twintig miljoen varkens waren altijd al onzichtbaar. Hoe veel kun je verwachten van een ministerie dat economie voorop laat gaan?
Alleen die boeren die bereid zijn schaalvergroting toe te passen kunnen overleven. Dat dit meestal ten koste gaat van dierenwelzijn* zal duidelijk zijn. Op gangbare bedrijven komen koeien steeds minder buiten. In de biologische en biologisch dynamische sector krijgen de dieren het grootste deel van het jaar weidegang. Weidezuivel en graskaas zijn het bewijs dat het anders kan.
Al jaren stoppen er iedere week gemiddeld vijf veehouders met hun bedrijf. Meestal door het ontbreken van opvolging. Je moet als jonge boer stevig in je schoenen staan om de huidige regelgeving aan te kunnen. De consument beseft te weinig hoe groot haar macht is om het lot van landbouwdieren te keren. Wij kunnen door ons koopgedrag zoveel duidelijk maken.
Het lijkt alsof lange termijn denken alleen mogelijk is als we achterom kijken. Vijftien jaar geleden lachten wij nog om de Tamagotchi uit Japan. Nu gaan wijzelf die kant op.

*Dierenwelzijn zou geen nieuw woord moeten zijn maar is het mijn inziens wel. De betekenis schijnt bij ieder nieuw kabinet opnieuw gedefinieerd te moeten worden.

Mieke Berry, 23-november 2011

Bachbloesems

Het raakt me in mijn ziel.
In het weiland naast ons staat een koe hartverscheurend te loeien. Het is het klaaglijk geluid van een dier dat hulp vraagt.
Ze is een Lakenvelder. Zwart met een witte brede band om haar buik. Duidelijk kleiner dan de roodbonte die er altijd lopen. Gisteren liep haar kalf nog aan haar zijde. Een stiertje. Ook met zo’n mooie witte singel rond de buik. Gistermiddag hebben ze de kleine met een paar man in een hoek gedreven om hem dan in een trailer af te voeren. Naar een mestbedrijf waar hij zal worden “afgemest” voor het slachthuis. Als hij een zij was geweest had ze langer bij haar moeder mogen blijven. Dan was ze meer waard geweest.
De moeder loopt hem te zoeken en is ten einde raad. Ik voel haar verdriet in mijn maagstreek. Ze kijkt me aan met een doffe blik. Graatmager. Het is me al eerder gelukt om een koe aan de overkant te helpen met Rescue Remedie. Ook deze koe was haar kalf afgenomen en stond al twee dagen klaaglijk te loeien. Na wat druppels op een sneetje brood was ze stil en ging staan grazen! Dit keer gaat het niet zo gemakkelijk. De koe verzet geen stap naar de stukjes brood die ik over de omheining probeer te gooien. Ik zal het via de officiële weg moeten doen. Mijn laatst gelezen boek ging over de een-kind-politiek in China. Wat dit betekent voor de moeders is onbeschrijfelijk. De band tussen moeder en kind is zo sterk en zo natuurlijk.

Hij steekt net zijn voeten in zijn laarzen als ik op de deur klop.
“Klaas, hebben ze gisteren het kalf van die Lakenvelder opgehaald?”
“Hoor je het? Hoor je het? Ik kwam terug van het ziekenhuis. Ze hebben hem in die hoek gedreven. Het was niet makkelijk. Ik kan dat niet meer. Mijn adem”.
“Klaas, ik heb iets om haar verdriet te verzachten. Maar ik kan niet bij haar komen. Wil jij het geven? Het is maar een klein stukje brood”.
“Oh wat is dat dan?” Hij kijkt me aan alsof ik van Mars kom.
“ Nou ja, ze wordt er wat rustiger van. Je kunt het ook gebruiken voor examenvrees en zo. Wij geven het aan een van de paarden voor de hoefsmid komt.” Tot mijn opluchting vraagt hij of ik mee wil lopen.
“Jie hebt geen kinderen, maar jie kunt je voorstellen dat als ze jie worden afgenomen!
Dat voel je hier “. Hij wrijft met zijn vuist over zijn hart. Mijn hart maakt een sprongetje over zoveel empathie. Ik wist het wel. Zo heb ik hem vijftien jaar geleden leren kennen. Een gevoelig mens met oog voor nuances in de natuur om hem heen.
Hij zwaait zijn been over het prikkeldraad en loopt op haar af. Aarzelend neemt ze het aan. Als hij weer teruggeklommen is zegt hij dat ze voorheen niet te benaderen was. Ze loeit nog een paar keer en wordt dan stil!
Na een paar minuten sjokt ze naar de kudde in het andere stuk en begint te eten. De transformatie is verbazingwekkend. Barta komt erbij staan en ik probeer ook aan haar het verhaal uit te leggen. Ze mompelt wat over volle uiers. Dat zal ongetwijfeld ook meespelen. Maar een boerende buurman uit zichzelf laten zeggen dat hij voelt wat de koe doormaakt is voor mij een geschenk.
Ik geef hem het flesje. Er lopen nog twee roodbonten wier kalveren waarschijnlijk binnenkort weggaan.

Mieke Berry, 13 augustus 2012

Bij het afscheid van Jennifer

jeniffer.jpgEerder deze maand overleed Jennifer, een koe die boven alles moeder was. Ze werd ooit gekocht op een veeveiling door iemand die graag met haar wilde fokken. Toen Jennifer niet drachtig werd besloot de eigenaresse haar koe niet weg te brengen naar de slacht, maar belde ze met Bert. Een zeer ongewone beslissing in de wereld van de fokkerij.

Bofkont Deci

deciDeci staat sinds kort bij ons in de wei. Het is een wonder dat ze er nog is. Ze behoorde tot een kudde van 130 verwaarloosde runderen die in beslag werd genomen op bevel van het het Ministerie waar veeteelt onder valt. Deci was zo verwaarloosd dat ze haar niet te koop konden aanbieden aan andere landbouwbedrijven dus restte haar het slachthuis.

Afscheid van drie boegbeelden

Deze zomer namen we afscheid van drie boegbeelden van De Leemweg: Rinus, Schier, en Ellis.

Ellis overleed enkele dagen geleden, zij was de oudste van de kudde. Natuurlijk is dat geen vrolijk nieuws, maar Ellis werd vierentwintig jaar en daarmee een van de oudste koeien van ons land.

Koeienrusthuis doet mee aan advertentiewedstrijd

Leemweg Adv 960x696px DEF2Lieve dierenvrienden, we doen mee aan de charity awards van de NRC.
We zijn heel klein tussen al die reuzen. Toch hopen we op winst want we hebben een nieuwe stal nodig voor de  komende winter.

Stem op ons!

Merci!
Bibi en Jan Paul en Felius en Sjoerdje en Victoria en Claartje en  Bikkel en de jonge Dorte zowel als de oude Dorte en Alida en de rest  van de Leemweg kudde.

Sjoerdje welkom!

336847Vandaag was het een feestdag op de Leemweg. Na Victoria, Claartje, Fokje en Felius werd Sjoerdje ons erf op gereden. Ze wist net als de andere vier koeien te ontsnappen aan de slacht. Victoria deed dat in 1996 en Sjoerdje deed het zestien jaar later. Ze werd uit de trailer geladen op het terrein van het slachthuis in Tzum en kneep er direct tussenuit.

Onze jongste adoptiedonateur

De Leemweg wordt zachtjesaan bekender, zelfs over de grens. Niet lang geleden meldde Marie-Hélène uit België zich dat ze een koe wilde adopteren. Ze is twaalf jaar en ze was de computerspelletjes beu waar ze al haar zakgeld en verjaarsgeld aan uitgaf.